Asosyal.

Asosyal olmak yalnız olmak değildir. Çoğu insan asosyalliğin yalnızlık demek olduğunu düşünür. Yanılıyorsunuz. Asosyallik; arkadaş çevresi geniş olmayan insandır benim için. Arkadaş ortamlarında utanan kişidir. Dışarı çıkmaya üşendiğinden dışarı çıkmayan kişidir. İnternete hapsolmuş kişidir. Ama bu insanlar yalnız değildir. Arada da olsa dışarı çıkarlar, tek veya arkadaşıyla. Yani ben öyle yaparım. Evet ben asosyalim. Ve mutluyum. Kimseyle uğraşamayacak kadar bencilim. İnsanlarla konuşup eğlenemeyacek kadar mutluyum. Kendime yeterim ben. Birkaç kişiyle hayatımı sürdürebilirim. Arkadaş ortamında utansam da birebir sıcakkanlı ve içtenimdir, tabii gözüm tutarsa. Nasıl mutluysam öyle yaşamalıyım tabi ki. Kilolu mu hissediyorum, veririm. Kas mı istiyorum, yaparım. Kıyafet mi lazım, gidip en pahalısından alırım. Beni mutlu edecek şeyleri yaparım ben. Günlük tutarım, yazı yazarım, resim çizerim, müzik dinlerim, kitap okurum, yemek yerim, uyurum... Beni bunlar mutlu ediyor. Asosyal olup olmamam kimseyi ilgilendirmez. Tanımadan eleştirenleri de saçma buluyorum. Kimsenin ne dediğini umursamamak en iyisi. Gidip yüzüne gülerim, içten ve şeytani bir gülüş. Kafa dengim olmayanlarla da takılmam. Ki benim kafa dengim çok azdır. Belki de bu yüzden asosyalim. Ama seviyorum ben asosyalliği, rahatım.